Με αίσθημα Εθνικής υπερηφάνειας και με ιδιαίτερη τιμή και ξεχωριστή χαρά, θέλω να καλωσορίσω κάθε έναν από εσάς ξεχωριστά και να σας ευχαριστήσω, που μας τιμήσατε με την παρουσία σας, στις ιστορικές εκδηλώσεις για τα αποκαλυπτήρια του Αδριάντα του πρώτου Έλληνα που έφθασε στο Clearwater της Φλώριδας   στις 14 Απριλίου του 1528.
Η συστράτευση όλων είναι υποχρέωση και καθήκον για να συμβάλλουμε στην φρούρηση της πολιτιστικής και εθνικής μας κληρονομιάς και την προβολή του οικουμενικού Ελληνισμού. Οι Έλληνες της Αμερικής με πρωτοπόρο το Θεόδωρο, αποδεικνύουν περίτρανα για μία ακόμη φορά ότι αποτελούν αστείρευτη πηγή έμπνευσης, έρευνας και άντλησης ιδεών, που  προωθούν και προάγουν το πνευματικό επίπεδο του Ελληνισμού.
Είμαι πεπεισμένος ότι η προσφορά των Ελλήνων στην Αμερική θα χρησιμεύσει ως εμπειρία και ως παράδειγμα για όλες τις εθνικές ομάδες, αλλά συγχρόνως θα μας ενθαρρύνει για την συνέχιση των προσπάθειών μας .
Με αυτές τις σκέψεις σας απευθύνω τις θερμότερες ευχές μου, για την πλήρη επιτυχία του Ελληνισμού της Αμερικής, που δημιουργεί προϋποθέσεις μιας δυναμικής πηγής , για να αντλήσουμε αισιοδοξία για το μέλλον με την Ιστορία των Ελλήνων της Αμερικής που αρχίζει στο Clearwater της Φλώριδας.

Με ιδιαίτερη εκτίμηση
Μιχάλης Σέρβος
Πρόεδρος
Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Φλώριδας

It is with great honor and national pride that I want to welcome each and everyone of you, and to thank you from the bottom of my heart, for coming today to honor all of us with your presence on this historic event of the unveiling of the statue of the first Greek who came to Clearwater on April 14th 1528.
As Americans of Greek decent it is our duty to come together to preserve our national and cultural heritage and showcase our immigrant Greek culture. America� Greeks, led by Theodoros, prove triumphantly once again that they are an endless source of inspiration, research, and discovery of ideas that create and promote the intellectual level of Greek culture.
I am convinced that the contribution of America� Greeks will serve as an inspiring example for all national groups, while at the same time encourage us to continue our efforts.
With these thoughts I give you my warmest wishes for the complete success of the Greeks in America who create the conditions for a dynamic source from which we can draw encouragement for the future of the story of the Greeks in America, which begins in Clearwater Florida.

Sincerely,
Michael Servos
President of Hellenic Federation of Florida

But the first Greek known to have visited Pinellas shores actually stepped ashore on April 14, 1528 as a member of the ill-fated Panfilo de Narvaez expedition. His crewmates called him Theodoros Greco (Theodore the Greek).

On Jan. 8, a 900-pound, $100,000 bronze statue of Theodoros was dedicated at Pier 60 Park. It was a gift to the city from the Panhellenic Federation of Florida, an umbrella group comprised of more than a dozen Greek organizations.
�ur purpose in life is to promote Hellanism and preserve our culture,�said Chris Alahouzos, a governor of the federation.
The Spanish expedition of almost 400 men, including Theodore, was headed for Tampa Bay. But Narvaez apparently turned left too soon after passing the barrier islands and actually sailed into Boca Ciega Bay. Legend has it that landfall was made in present-day St. Petersburg, where the Saffron Restaurant now stands on Park Street.
The conquistadors marched overland to a Tocobaga Indian village near today� Safety Harbor. There, Narvaez cut off the chief� nose, fed the chief� mother to the expedition� dogs and demanded gold. The Indians, anxious to get rid of their unwanted guests, said that they had no gold, but there were cities of gold to the north.
Narvaez headed north with his soldiers and arranged for his ships to meet them at the �ay of Horses,�probably Apalachicola Bay. But they were delayed by disease and constant Indian attacks. When they failed to arrive at the rendezvous at the appointed time, the sailors gave them up for dead and sailed for Cuba.
Finding the ships gone when he reached the Bay of Horses, Narvaez ordered his men to build five 30-foot boats and sail them to Mexico, which he wrongly believed to be just a short distance away. Theodore, noted for his carpentry skills, was given the job of boiling pine sap to make the resin used to waterproof the seams.
Storms came up and Narvaez�boat was lost. Eighty men made it to an island off the Texas coast, but disease soon reduced that number to 15. Four of them, including the expedition� treasurer, Alvar Nunez Cabeza de Vaca, were captured by Indians but escaped two years later and made a remarkable 6,000-mile journey through the American Southwest before reaching Mexico City on July 24, 1536.
Much of what is known of the Narvaez expedition comes from Cabeza de Vaca� journals. Theodore, who was last seen going with two Indians to look for fresh water near present-day Mobile, Ala., was not listed among the survivors. But members of the Hernando de Soto expedition heard rumors of a Christian named Theodore living among the Indians near Mobile in 1540.
Whatever fate befell Theodore, the federation wants to make sure he is not forgotten. It wants the U.S. Congress to declare April 14, the day he stepped onto a Pinellas beach and became the first documented Greek in America, national Greek American Day.
Saturday� ceremonies started with the unveiling of the statue and, two hours later, a $50-a-head dinner at the nearby Hilton hotel. Dignitaries made speeches, prayers were said in both English and Greek, a young Greek-American violinist played and traditional Greek dancers entertained. The highlight of the evening came when Gulfport historian Elizabeth Neily, dressed in 16th century finery, gave a first-person impression of Maria Velasquez, one of the 10 women on the Narvaez expedition.
 

Βρήκε τον θάνατο από τους Ινδιάνους 
Ο άνθρωπος που έσωσε την ισπανική αποστολή που βρέθηκε αποκλεισμένη και αποδεκατισμένη στα βουνά των Απαλάτσι ήταν ο δον Θεόδωρος που ανέλαβε να ναυπηγήσει βάρκες ώστε οι κονκισταδόρες να διαφύγουν μέσω παραπόταμων του Μισισιπή. Από τις 4 Αυγούστου μέχρι τις 20 Σεπτεμβρίου κατασκεύασε πέντε πλοιάρια μήκους 10 μέτρων από ξύλο και δέρματα ζώων. Αντί για καρφιά χρησιμοποίησε σφήνες από πευκόξυλο και κατράμωσε τις βάρκες με το ρετσίνι των πεύκων. 
Ακολούθησε άλλος ένας μήνας περιπλάνησης των Ισπανών, που κατάφεραν να βγουν στην ανοικτή θάλασσα, αδυνατούσαν ωστόσο να εντοπίσουν την αρχική τους βάση όπου είχαν αφήσει τα πλοία τους. Στη διάρκεια της περιπλάνησής τους περισσότεροι από 100 άντρες πέθαναν από την πείνα και τις μάχες με τους Ινδιάνους, ενώ η δίψα απειλούσε να εξαφανίσει όσους είχαν καταφέρει να επιζήσουν. 
Στις 28 Οκτωβρίου του 1528 η εναπομείνασα αποστολή έφτασε σε έναν όρμο, κοντά στη σημερινή πόλη Πενσακόλλα της Φλώριδας. Εκεί Ινδιάνοι προσφέρθηκαν να τους προμηθεύσουν με νερό και ο Θεόδωρος επέμενε να τους ακολουθήσει, ώστε να βεβαιωθεί ότι οι Ινδιάνοι δεν θα τους ξεγελούσαν και απλά θα τους άρπαζαν τα δοχεία τους. Παρ' όλες τις εκκλήσεις του Ναρβάεθ και των υπολοίπων μελών του πληρώματος ο Θεόδωρος αποβιβάστηκε μαζί με τον υπηρέτη του. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας όταν οι Ινδιάνοι επέστρεψαν ο Έλληνας δεν βρισκόταν μαζί τους, ενώ στις επίμονες ερωτήσεις των Ισπανών για το τι συνέβη στον Θεόδωρο αρνήθηκαν να απαντήσουν και τράπηκαν σε φυγή. Οι σύντροφοι του Θεόδωρου προσπάθησαν τις δύο επόμενες ημέρες να εντοπίσουν ίχνη του χωρίς όμως επιτυχία. Ορισμένοι τον κατηγόρησαν ότι έφυγε από κοντά τους διότι ήθελε να έχει περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσει, ενώ άλλοι υποστήριξαν ότι σκόπευε να εξαγοράσει τους Ινδιάνους και να ανακαλύψει πρώτος το χρυσάφι. H αποστολή του Ναρβάεθ τελικά δεν στάθηκε τόσο άτυχη στη συνέχεια, αφού κατάφεραν το 1535 να φτάσουν στην Καλιφόρνια και τελικά επέστρεψαν στην Ισπανία το 1537, δέκα χρόνια αφότου είχαν φύγει από την πατρίδα τους. 
Το 1540. Για τον Θεόδωρο η επόμενη αναφορά βρίσκεται στο χρονικό του Κονθάλο Βαλντέζ, γραμματέα του Ισπανού κατακτητή Ντε Σότο. Όταν, λοιπόν, το 1540 ο Ντε Σότο έφτασε στο σημείο που είχε εξαφανιστεί ο Θεόδωρος το 1528 έμαθε ότι δυο χριστιανοί που βρισκόταν στην αποστολή του Ναρβάεθ έμειναν με τους Ινδιάνους, οι οποίοι άγνωστο για πιο λόγο τους σκότωσαν. Οι Ινδιάνοι που αφηγήθηκαν το τέλος του Θεόδωρου δεν γνώριζαν το πότε ακριβώς δολοφονήθηκε ο Έλληνας ναυτικός, ούτε πού βρισκόταν θαμμένος. Παρέδωσαν ωστόσο στον Ντε Σότο το εγχειρίδιο που χρησιμοποιούσε ο Έλληνας ναυτικός.
ΤΑ ΝΕΑ , 24-12-2004